سنگفرش هایِ اتاق، طاقتِ ابرو خم کردن
پیشِ تنِ خسته ام را پیدا نخواهند کرد
چشم و گوشی
نه آنچنان که کاملا خاموش
بنگر و لحظه ای را 1 کن
به اندوهی که در پسِ از هر لحظه است
و شکوهی که در پی بارِ اندوه، با اوست
بی چون و چرا
بی حسِ مات ماندن
آنچنان که می بینیم و می شنویم عمل کرده ایم
ای کاش که اینگونه می نبودیم
نه اینکه آریِ ننگ وار
بصورتِ آگاه و از پیش، طراحی کرده باشیم
سعی
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۶ساعت 21:32  توسط مُخاژِه |
برچسب:
نویسنده: آرشان باقریان