گاهی انسان باوری به تکرارِ معجزه می یابد معجزه یِ سبزِ هر لحظه نو زیستن و در آغوشی نامیرا شکوفاییدن!

آیا صدایِ فریاد و اعتراض تواند قبحِ تهاجم را به متهاجمش گوشزد کند آرامشی را که در نهفتگیش با صدایی نابهنجار رنگِ فریاد می یابد همچنان به کوچه می نگرم راهِ شنیدنش تنها باز است چون پنجره مفهومِ زیبایِ دیدن را حصارگونه محو می نماید نه تنها به بیرون بلکه درون نیز بی روح است دیوار ها! اینگونه است دراین ه...

چند وقتی است که به آسمانِ پرستاره یِ بالایِ سرمان ننگریسته ایم آسمانی که بسیار حرف دارد برای ما آسمانی که هر جایِ جهان آن را همان طوری که ما می بینیم نظاره گر هستند کارِ ما فقط گله از اطرافیان، گله ار وضعِ موجودِ خودمان و نه تنها تلاشی برای دگرگونه بودن و نگریستنی خود محوربار است در خلوتِ تنهایی خود...

سنگفرش هایِ اتاق، طاقتِ ابرو خم کردن پیشِ تنِ خسته ام را پیدا نخواهند کرد چشم و گوشی نه آنچنان که کاملا خاموش بنگر و لحظه ای را تامل کن به اندوهی که در پسِ از هر لحظه است و شکوهی که در پی بارِ اندوه، با اوست بی چون و چرا بی حسِ مات ماندن آنچنان که می بینیم و می شنویم عمل کرده ایم ای کاش که اینگونه م...

زندگی به شادمانی می گذرد جای غمی نیست وقتی دلخوشی و بی هیچ خیال و با وبالِ خاطر عمر را گذران می کنی بسا که غم هایِ روزگارهامان هم جایی برای آرام و با وبالِ خاطر زیستن برامان به یادگار می گذارد آن گونه که تمتع خیالش ماندگارتر می ماند + نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۶ساعت 21:34&nbsp توسط مُخ...

گل بگفتا ها و رفتا گاه گاه دیده بگشوده فی المقامات الکبریا تسبح الجاوید ای گل مردی و باقی مانده ای بس که مستی تو بکردی در زمین پندِ پیران می گوید این تا بیاموزند زین بی ادب، بی هنر، بی عقل ها من مستم و مستیم نی است از خُم هستم مستم تا جهان هست نیست نیم + نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۶ساعت...

براستی که زندگی مکانیست برای فراگرفتن "آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی معذوری اگر در طلبش می کوشی باقی همه رایگان نیرزد هشدار تا عمر گرانبها بدان نفروشی" اما آنچه حایز اهمیت است این است که آیا چیزهایی را که می آموزیم به گرانقیمتی چیزی است که در بهای آن، پرداخته ایم یا نه؟ + نوشته شده در سه شنبه بیست ...

شاید زندگی از دیدِ بسیاری مانند الماس بودن نبوده باشد لیکن چه احساسِ ظریف و دلپذیری است و چه بسا ماندن ها، رفتن ها و شدن هاست که به این گونه شدن می انجامد می دانم که می توانم نه که فقط به ظرافت و شفافیتِ الماسی گرانبها بلکه به خوش تراشی و زیباییِ تندیسِ تراشیده از عقیقی از جنسِ وجودِ زیبایم باشم دوس...

زندگی هر بار برگ سبزیست که به سبز بودنش شک جاری خواهی روا داشت! اما به وقتِ زردبودنش هم به سبز بودن و رسیدنش امیدوار توانی بودن + نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 15:0&nbsp توسط مُخاژِه |

بعضی وقتا بیشتر به این فکر می کنم که زندگی ما آدما چقدر بیشتر شبیه کارتونِ پلنگِ صورتی هست مام هرکدوم شخصیتِ اصلی آره، درسته پلنگِ صورتی + نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 15:9&nbsp توسط مُخاژِه |

استوار خواهم زیست کردن تا بی کرانه یِ هستی که هر روز بیشتر می شکافمش و هر لحظه بیشتر به عمقِ تنها ماورای ِ دیوارهایش چشم خواهم دوخت کردن! + نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 15:20&nbsp توسط مُخاژِه |

محبت جایِ خود را رنگ باخته فهم و محبت را گونه ای درهم آمیخته می بینم که محبت، ماده ی اولِ این مخلوطِ چندینِ یکرنگ و نه چندان دلچسب می شود در لحظه ای که قدرتِ درک و ایمان، قدیم الایام از نسل پیشینیانش پیشی گرفته و ایمانِ رنگ باخته ایما